موسی و شبان

یاد اولین شب قدر زمان دانشجویی افتادم. با نجیه و زهرا تو مسجد دانشگاه. خدا می دونه که چی گذشت.یه وقتهایی که زمان تقدس داره، تمام وجودم سر در گمی میشه. گاهی حس شبان رودارم  بعد از اینکه فهمید چقدر با حقیقت فاصله داره. نمی دونم شبان با خدای جدیدش چطور ارتباط برقرار کرد؟

دید موسی یك شبانی را به راه          كاو همی گفت ای کریم و ای اله

تو كجائی تا شوم من چاكرت؟           چارقت دوزم كنم شانه سرت

ای خدای من فدایت جان من             جمله فرزندان و خان و مان من

تو کجائی تا که خدمتها کنم؟           جامه ات را دوزم و بخیه زنم

جامه ات شویم شپشهایت كشم      شیر پیشت آورم ای محتشم

 ور تو را بیمارئی آید به پیش             من تو را غمخوار باشم همچو خویش

دستكت بوسم بمالم پایكت              وقت خواب آید، بروبم جایكت 

 گر بدانم خانه ات را من مُدام             روغن و شیرت بیارم صبح و شام

هم پنیر و نانهای روغنین          ُخمرها، چغراتهای نازنین

سازم و آرم به پیشت صبح و شام       از من آوردن،  ز تو خوردن تمام

ای فدای تو همه بُزهای من         ای به یادت هی هی و هیهای من

 زین نمط بیهوده می گفت آن شبان       گفت موسی با كی استت؟ ای فلان

گفت با آن كس كه ما را آفرید       این زمین و چرخ از او آمد پدید

گفت موسی، های خیره سر شدی       خود مسلمان ناشده كافر شدی

این چه ژاژ است و چه كفراست وفشار؟   پنبه ای اندر دهان خود فشار

َگند كفر تو جهان را  َگنده كرد                 كفر تو دیبای دین را ژنده كرد

گر نبندی زین سخن تو حلق را              آتشی آید بسوزد خلق را

آتشی گرنامدست، این دود چیست؟      جان سیه گشته، روان مردود، چیست؟ 

شیر او نوشد كه در نشو و نماست          چارق او پوشد كه او محتاج پاست

ور برای بنده است این گفت وگو  آنكه      حق گفت او من است و، من خود او

آن كه بی یسمع و بی یبصر شدست      در حق آن بنده این هم بیهدست

بی ادب گفتن سخن با خاص حق           دل بمیراند سیه دارد ورق

دست و پا در حق ما استایش است         در حق پاكی حق، آلایش است

لَمْ یلِدْ لَمْ یولَدْ او را لایق است                 والد و مولود را او خالق است

گفت ای موسی، دهانم دوختی             و ز پشیمانی تو جانم سوختی

جامه را بدرید و آهی كرد تفت                  سر نهاد اندر بیابانی و رفت

وحی آمد سوی موسی از خدا         بندۀ ما را ز ما كردی جدا

تو برای وصل كردن آمدی            نی برای فصل كردن آمدی

تا توانی پا منه اندر فراق                         أبغض الأشیاء عندی، الطلاق

هر كسی را سیرتی بنهاده ایم                هر كسی را اصطلاحی داده ایم

در حق او مدح و در حق تو ذم                  در حق او شهد و در حق تو سم 

 در حق او نور و در حق تو نار                   در حق او ورد و در حق تو خار

 در حق او نیک و در حق تو بد                   در حق او قرب و در حق تو رد

ما بری از پاك و ناپاكی همه                     ازگران جانی و چالاكی همه

من نكردم خلق تا سودی كنم           بلكه تا بر بندگان جودی كنم

هندوان را اصطلاح هند مَدح          سندیان را اصطلاح سند مدح

من نگردم پاك از تسبیحشان                  پاك هم ایشان شوند و دُر فشان

ما برون را ننگریم و قال را                       ما درون را بنگریم و حال را

ناظر قلبیم، اگر خاشع بود                      گر چه گفتِ لفظ، ناخاضع بود

زانكه دل جوهر بود، گفتن   عرض  پس طفیل آمد عرض، جوهر غرض

چند ازین الفاظ و اضمار و مجاز                   سوز خواهم، سوز، با آن سوز ساز

آتشی از عشق در جان بر فروز                 سربسر فكر و عبارت را بسوز

موسیا، آداب دانان دیگرند                           سوخته جان و روانان دیگرند

عاشقان را هر نفس سوزیدنیست               بر دِه ویران، خراج و عُشر نیست

گر خطا گوید، و را خاطی مگو                      وربود پر خون شهید، او را مشو

خون شهیدان را ز آب اولی تر است            این خطا از صد ثواب اولی تر است

در درون كعبه رسم قبله نیست                 چه غم ار غواص را پاچیله نیست

تو ز سر مستان قلاویزی مجو                      جامه چاكان را، چه فرمایی رفو

ملت عشق از همه دینها جداست               عاشقان را مذهب و ملت خداست

لعل را گر مُهر نبود، باك نیست                    عشق در دریای غم، غمناك نیست

بعد از آن در سِرّ موسی حق نهفت               رازهایی كان نمی آید بگفت

بر دل موسی سخنها ریختند                      دیدن و گفتن به هم آمیختند

چند بی خود گشت و چند آمد به  َخود          چند پرید از ازل سوی ابد

بعد از این، گر شرح گویم، ابلهیست             زانكه شرح این ورای آگهیست

ور بگویم، عقلها را بَر َكند                           ور نویسم، بس قلمها بشكند

 ور بگویم شرحهای معتبر                           تا قیامت باشد آن بس مختصر

 لاجرم کوتاهکردم من زبان                        گر تو خواهی از درون خود بخوان

چونكه موسی این عتاب از حق شنید          در بیابان در پی چوپان دوید

بر نشان پای آن سرگشته راند          گرد از پردۀ بیابان بر فشاند

گام پای مردم شوریده  َخود             هم ز گام دیگران پیدا بود

یك قدم چون رخ، ز بالا تا نشیب                  یك قدم چون پیل، رفته بر اُریب

گاه چون موجی، بر افرازان علم                   گاه چون ماهی، روانه بر شكم

گاه بر خاكی نوشته حال  َخود                    هچو رمّالی كه رملی بر زند

 گاه حیران ایستاده، گه دوان                      گاه غلطان همچو گوی از صولجان

عاقبت دریافت او را و بدید                         گفت مژده ده كه دستوری رسید

هیچ آدابی و ترتیبی مجو                             هر چه میخواهد دل تنگت بگو

كفر تو دین است، و دینت نور جان    ایمنی، و ز تو جهانی در امان

ای معاف یفْعَلُ الله ما یشاء                        بی محابا رو، زبان را بر گشا

گفت ای موسی از آن بگذشته ام                من كنون در خون دل آغشته ام

من ز سدرۀ منتهی بگذشته ام                    صد هزاران ساله زآنسو رفته ام

تازیانه بر زدی، اسبم بگشت                      گنبدی كرد و ز گردون بر گذشت

محرم ناسوت ما لاهوت باد                       آفرین بر دست و بر بازوت باد

حال من اكنون برون از گفتن است             آنچه می گویم نه احوال من است

نقش می بینی كه در آیینه ایست              نقش توست آن نقش، آن آیینه نیست

دم كه مرد نائی اندر نای كرد                     در خور نای است، نی در خورد مرد

هان و هان، گر حمد گوئی، گر سپاس         همچو نافرجام آن چوپان شناس

حمد تو نسبت بدان، گر بهتر است               لیك آن نسبت به حق هم ابتر است

چند گوئی؟ چون غطا برداشتند                   كاین نبوده آنچه می پنداشتند

در سجودت كاش رو گردانیی                      معنی سبحان ربی دانیی

كای سجودم چون وجودم ناسزا                  مر بدی را تو نكویی ده جزا

هر گیا را، كش بود میل عُلا                       در مزید است و حیات و در نما

چون كه گردانید سر سوی زمین                 در كمی و خشكی و نقص و غبین

میل روحت، چون سوی بالا بود                     در تزاید، مرجعت آنجا بود

ور نگونساری، سرت سوی زمین       آفلی حق لا یحب الآفلین 

  
نویسنده : هنگامه ; ساعت ۱٢:۳۳ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٩ مهر ۱۳۸٦
تگ ها :