زندگي

يه روز ابري و باروني از اون باروناي تند بهاري و از اون ابرايي كه دلگير نيست!

همه چيز برق ميزد. ساعت سه بعدازظهر از دانشگاه برمي گشتم. تو مسير برگشت از چهار راه انقلاب مي گذرم. ولي انقلاب اينجا به جاي بازار كتاب بازار ميوه و سبزي شهره ! جاتون خالي همه چيز چنان برقي ميزد كه بي اختيار وارد بازار شدم. همه چيز تميز و تازه بود. و بازار خلوت. خيار گوجه كدو فلفل هويج كاهو سبزي خوردن سيب و. . . احساس آشپزهای سریال جواهری در قصر رو داشتم! خلاصه بازحساب وزن از دستم در رفت و مجبور شدم همونجا يه ماشين دربست بگيرم تا دم در خونه.

بعد هم شستن و چيدن خريد ها در يخچال. دسته سبزي خوردن رو گذاشتم جلوم كه پاك كنم (كه البته اونقدر تازه بود كه چيزي براي پاك كردن نداشت!) تلويزيون مي خوند:

آمده ام كه سر نهم عشق تو را به سر برم        ور تو بگوييم كه ني‎، ني شكنم شكر برم      آمده ام چو عقل و جان ار همه ديده ها نهان       تا سوي جان و ديدگان مشغله نظر برم                 اوست نشسته در نظر من به كجا نظر كنم       اوست گرفته شهر دل من به كجا سفر برم 

و بعد تدارك يه غذاي جديد از روي كتاب آشپزي. اينم از چايي تازه دم و صداي زنگ در.

زندگي رسم خوشايندي است.                                                                                             زندگي چيزي نيست كه لب تاقچه عادت از ياد من و تو برود. . .

  
نویسنده : هنگامه ; ساعت ٩:٤۳ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٩ اردیبهشت ۱۳۸٦
تگ ها :